TOT DUSVER IN SHERLOCK
De naam is Sherlock Holmes en het adres is 221B Baker Street.
Goedemiddag. - Ja.
Hij is altijd zo.
Zware dag?
Sinds gisteren woon je bij hem en nu lossen jullie samen misdaden op.
Helemaal blij. Dat is niet erg netjes.
Wie kan netjes schelen? Het spel begint, Mrs Hudson.
Maak van mensen geen helden, John.
Helden bestaan niet. Als ze er waren, ben ik er niet een.
Ik vernietig je gevoel.
Juist, dit zou genoeg moeten zijn.
Draag je een onderbroek? - Nee.
Zo wil ik dat je me onthoudt,
de vrouw die jou versloeg.
Er is nooit een monster geweest.
Sherlock? - Hier zijn we dan eindelijk.
Vaarwel, John. - Sherlock.
Die dingen zullen je doden.
Jij, klootzak.
De sensatie van achtervolgen, bloed pompend in je aderen,
wij tweeën tegen de rest van de wereld.
Wacht.
We zullen moeten coördineren.
Ik vroeg om nog één wonder.
Ik vroeg je op te houden met dood zijn. - Ik hoorde je.
Hou je mond. - Je bent geen puzzeloplosser, nooit geweest.
Je bent een aandachttrekker. Er gaat daar een man sterven.
Het spel begint, los het op.
Hij is de Napoleon van chantage.
Geen kans om deze keer de held uit te hangen, Mr Holmes.
Ik ben een hoogfunctionerende sociopaat.
Er is geen gevangenis waar we Sherlock kunnen vasthouden
zonder dagelijkse rellen te veroorzaken.
Voor het alternatief is echter je toestemming nodig.
Op de allerbeste tijd, John.
Hebben jullie mij gemist?
Hoe is dat mogelijk?
Hoe is de verbanning? - Ik ben net vier minuten weg.
Ik hoop dat je een lesje hebt geleerd.
Wie heeft mij deze keer nodig?
Hebben jullie mij gemist? - Engeland.
ANDERZIJDS
De Tweede Afghaanse Oorlog bracht eer en promotie voor velen.
Maar voor mij, betekende het niets anders dan pech en onheil.
Goed, kapitein.
Ik keerde terug naar Engeland met mijn onherstelbaar verwoeste gezondheid
en een sombere toekomst.
Onder dergelijke omstandigheden werd ik uiteraard aangetrokken tot Londen.
Die grote poel waarin alle flierefluiters
en nietsnutten van het rijk samenkomen.
Watson.
Stamford. Weet je nog?
We zaten samen op Barts.
Ja, natuurlijk. Stamford.
Mijn hemel.
Waar ben je geweest? Je bent zo mager als een lat.
Ik kwam naar huis. Velen waren niet zo gelukkig.
Wat nu? - Ik heb een plek nodig om te wonen.
Iets fatsoenlijks tegen een betaalbare prijs. Het is niet eenvoudig.
Je bent de tweede persoon vandaag die mij dat zegt.
Wie was de eerste?
Mijn hemel.
Het is blijkbaar een experiment.
Lijken slaan om vast te stellen
hoe lang na de dood kneuzingen nog mogelijk zijn.
Heeft dat medisch gezien nut? - Ik weet het niet zeker.
Ik ook niet. - Waar is die vriend van jou?
Pardon.
Ik hoop dat we niet storen.
U bent in Afghanistan geweest, zie ik.
Dr Watson, Mr Sherlock...
Goede reflexen. U voldoet.
Pardon?
Ik heb een suite met kamers op het oog. Samen kunnen we ons die veroorloven.
Kamers? Wie zei er iets over de kamers?
Ik begon erover vanmorgen. Ik zocht een medehuurder.
Nu verschijnt hij, na de lunch, in het gezelschap van een militair.
Gebruind en recent letsel,
wat beide duidt op een veldtocht in Afghanistan en gedwongen vertrek daaruit.
De conclusie lijkt onontkoombaar.
We doen de details morgenavond. Neem mij niet kwalijk.
Ik heb een ophanging in Wandsworth en wil niet dat ze zonder mij beginnen.
Een ophanging? - Ik heb professionele interesse.
Ik speel ook viool en rook pijp. Ik neem aan dat dit geen probleem is.
U bent gewend uw zinnen niet af te maken. Wij passen uitstekend bij elkaar.
Morgenavond, om zeven uur.
Mijn naam is Sherlock Holmes
en het adres is 221B Baker Street.
Ja. Hij is altijd zo geweest.
Vertaling: Sherlock Team www.addic7ed.com
Kranten.
Hier. Hoe doet de The Blue Carbuncle het?
Zeer populair, Dr Watson.
Komt er volgende maand een echte moord?
Ik zal praten met de criminelen.
Als je het niet erg vindt.
Is dat hem? Zit hij daarin?
Nee, helemaal niet. Nog een goede dag.
Let op, lopen.
Vrolijk kerstfeest, Mr Holmes.
Mr Holmes.
Ik zou willen dat je het mij liet weten als je naar huis komt.
Ik wist het zelf ook niet, Mrs Hudson.
Dit is het probleem met uiteengereten landeigenaren.
Ze staan bekend om hun onvoorspelbaarheid.
Wat zit daarin? - Laat maar.
Dank u.
Pakte u de moordenaar, Mr Holmes?
Pakte de moordenaar, ik zoek nog de benen. Laten we het gelijkspel noemen.
Ik zag dat u een nieuw verhaal publiceerde, Dr Watson.
Ja, genoot u ervan?
Nee.
Ik geniet er nooit van. - Waarom niet?
Ik zeg nooit iets, nietwaar?
Volgens u stuur ik mensen door en serveer ontbijt.
Binnen het verhaal is dat ruwweg uw werk.
Mijn wat?
Voelt u zich niet uitgesloten, Mrs Hudson, ik stel ook niet veel voor.
Niet veel voor? - Ik ben uw hospita, geen plot onderdeel.
Bedoelt u The Hound of the Baskervilles? - U maakt de kamers zo saai en groezelig.
Geef de tekenaar de schuld, hij is eigenwijs.
Ik moest deze snor laten groeien, zodat mensen mij herkennen.
Sinds vele jaren is het mijn voorrecht om te schrijven
over de heldendaden van mijn bijzondere vriend, Mr Sherlock Holmes.
Het is soms moeilijk om te kiezen welke van zijn vele zaken
mijn lezers voor te zetten.
Sommige zijn nog te gevoelig om te vertellen,
terwijl anderen te recent zijn in de gedachten van het publiek.
Maar in onze vele avonturen samen,
geen enkele zaak dwong mijn vriend
tot zulke mentale en fysieke uitersten
als die van De Afschuwelijke Bruid.
Mijn hemel.
Mrs Hudson, er is een vrouw in mijn woonkamer.
Is het opzettelijk?
Ze is een klant. Ik zei dat u weg was, ze wilde wachten.
Wilt u misschien gaan zitten?
Vroeg u niet wat ze wilde?
Vraag het haar zelf.
Waarom vroeg u het niet?
Hoe kon ik dat doen? Ik praat toch niet en zo?
In godsnaam, geef haar wat tekst. Ze is in staat om ons te laten verhongeren.
Goedemiddag. Ik ben Sherlock Holmes, dit
is mijn vriend en collega, Dr Watson.
Spreek vrijuit, hij begrijpt er zelden iets van.
Maar voordat u dat doet, laat mij wat onbeduidende waarnemingen doen.
U hebt een speels gevoel voor humor,
dat u momenteel inzet om een mate van persoonlijke lijden te verlichten.
U bent onlangs getrouwd met een man met een schijnbaar vriendelijk karakter,
die u nu heeft verlaten voor een lompe metgezel van dubieuze moraal.
U komt hierheen als een laatste redmiddel,
in de hoop dat verzoening nog steeds mogelijk is.
Mijn hemel, Holmes.
Dit alles blijkt uiteraard overduidelijk door uw parfum.
Haar parfum?
Ja, haar parfum. Dat brengt inzicht voor mij en rampspoed voor u.
Hoezo?
Omdat ik het herkende het en u niet.
Mary. - John.
Waarom, in godsnaam, doe je je voor als klant?
Omdat ik geen andere manier kon bedenken om mijn echtgenoot te zien. Echtgenoot.
Het was een zaak van internationale intriges.
Het was een vermoorde landeigenaar. - Het was een dringende zaak.
Ik vind het niet erg dat je gaat, lieverd. Wel dat je mij achterlaat.
Maar wat zou je kunnen doen? - Wat doe jij,
behalve ronddwalen, aantekeningen maken en verbaasd kijken?
Genoeg.
Het podium staat klaar, het gordijn gaat op.
We zijn klaar om te beginnen.
Waarmee beginnen?
Om een zaak op te lossen, moet men soms eerst een andere oplossen.
U heeft een zaak? Een nieuwe? - Een oude, een zeer oude.
Ik moet diep gaan.
Diep? Waarin?
In mijzelf.
Lestrade. Stop rondhangen bij de deur en kom binnen.
Hoe wist u dat ik het was? - Het rondstappen is onmiskenbaar.
Lichter dan Jones, zwaarder dan Gregson.
Ik kwam alleen... Mrs Hudson leek niet te praten.
Ze is verstrikt in de literaire kritiek door middel van satire.
Het is een verontrustende trend bij de moderne hospita.
Wat brengt u hier in uw vrije tijd?
Hoe weet u dat ik vrij ben?
Sinds uw binnenkomst kijkt u steeds naar mijn karaf.
Watson, geeft de inspecteur wat hij zo duidelijk wil.
Dus, Lestrade...
Wat kunnen we voor u doen?
Ik ben hier niet voor zaken, ik wilde gewoon eens langskomen.
Voor de gezelligheid?
Ja, natuurlijk, gewoon om jullie een fijne Kerst te wensen.
Vrolijk kerstfeest. - Vrolijk kerstfeest.
Goddank is dat voorbij. Inspecteur, welke vreemde gebeurtenis dwingt u tot mijn deur,
maar is te gênant om te vertellen?
Wie zei dat er iets is gebeurd? - U.
Op alle mogelijke manieren behalve met woorden.
Holmes, u heeft een verkeerde diagnose gesteld.
Verbeter mij dan, dokter.
Hij wilde geen drankje, hij had er één nodig.
Hij geneert zich niet, hij is bang.
Mijn schrijver leert het al. Ze worden zo snel groot.
Watson, herstel de moed van Scotland Yard.
Inspecteur, ga zitten.
Ik ben niet bang, om precies te zijn.
Angst is de wijsheid bij gevaar. Het is niets om je voor te schamen.
Vanaf het begin.
Jij.
Nee, alsjeblieft.
Jij?
Een ogenblik.
Wanneer gebeurde dit?
Gistermorgen.
Het gezicht van de bruid. Hoe werd het beschreven?
Wit als de dood,
de mond als een vuurrode wond.
Poëzie of waarheid?
Velen zouden zeggen dat dat hetzelfde is. - Ja, idioten. Poëzie of waarheid?
Ik zag haar gezicht zelf.
Daarna.
Na wat?
Jij?
Of ik?
Echt, Lestrade? Een vrouw knalt haar hersenen eruit
en u heeft hulp nodig om de schuldige aan te wijzen?
Scotland Yard heeft een nieuw dieptepunt bereikt.
Daarvoor ben ik niet hier.
Dat vermoedde ik al. - Hoe heette ze, de bruid?
Emelia Ricoletti. Gisteren was haar trouwdag.
De politie werd er natuurlijk bijgeroepen.
Haar lichaam werd meegenomen naar het lijkenhuis.
Standaardprocedure. Waarom vertelt u wat aangenomen kan worden?
Door wat er daarna gebeurde.
Limehouse. Maar een paar uur later.
Thomas Ricoletti.
De echtgenoot van Emelia Ricoletti.
Vermoedelijk op weg naar het lijkenhuis om haar resten te identificeren?
Het bleek dat hij de reis niet hoefde te maken.
Wie ben jij?
Waarom doe je dit? Zeg mij wie je bent.
Herken je ons lied, mijn lief?
Ik zong het op onze bruiloft.
Emelia?
Je bent dood, je kan hier niet zijn. Je stierf.
Ben ik niet mooi, Thomas?
Net zo mooi als de dag dat je met mij trouwde?
Waar gaat dit allemaal over?
Waar lijkt het op, mijn knappe vriend?
Het is een knalhuwelijk.
Tot de dood ons scheidt. Tweemaal in dit geval.
Buitengewoon.
Onmogelijk.
Magnifiek. Zelfmoord als straattheater. Moord door lijk. Lestrade, u verwent ons.
Watson, uw hoed en jas.
Waarheen? - Het lijkenhuis.
Er is geen tijd te verliezen, dat kan je bijna nooit zeggen over een lijkenhuis.
Ik blijf gewoon hier zitten? - Nee, mijn lief. We zullen straks honger hebben.
Holmes, één ding, tweed in een lijkenhuis?
Nood breekt wet, Watson.
Mevrouw.
Ik voer actie, wist u dat?
Actie?
Stemrecht voor vrouwen.
Bent u voor of tegen?
Eruit.
Zijn ze weer verdwenen?
Ik weet het niet, wat leiden die heren een leven.
Ja. Die heren.
Het maakt niet uit.
Bijna vergeten, dit is voor u gekomen.
ONMIDDELIJK
Mrs Hudson, zeg mijn man dat ik laat thuis zal zijn.
Ik heb iets dringends te doen. - Is alles in orde?
Gewoon een vriend in nood.
Mijn hemel. Welke vriend?
Engeland.
Dat is niet erg specifiek.
Wie heeft dienst in het lijkenhuis?
U weet wie. - Altijd hij.
Welke idioot heeft dit gedaan?
Het is voor ieders veiligheid.
Deze vrouw is dood, haar halve hoofd is weg.
Ze is voor niemand een bedreiging.
Vertel dat maar aan haar man, die ligt daar onder een laken.
Wat er ook gebeurde in Limehouse, we kunnen ervan uitgaan
dat het geen werk van een dode vrouw was.
Er zijn wel vreemdere dingen gebeurd.
Zoals?
Vreemde dingen. - U spreekt als een kind.
Dit is duidelijk het werk van een man. Waar is hij?
Holmes.
Hooper.
Jij, aan het werk.
U komt ons verbazen met uw magische kunsten, veronderstel ik?
Is er iets waarop u mijn aandacht wilt vestigen?
Helemaal niets, Mr Holmes.
U kunt vertrekken wanneer u wilt.
Dr Hooper, ik vroeg Mr Holmes hier te komen. Werk mee. Dat is een bevel.
Er zijn twee kenmerken van belang, zoals u altijd zegt in Dr Watsons verhalen.
Dat heb ik nooit gezegd. - Jawel, best vaak eigenlijk.
Allereerst is dit zeker Emelia Ricoletti. Ze is categorisch geïdentificeerd.
Zij is het, zonder twijfel. - Wie was het dan in Limehouse gisteravond?
Dat was ook Emelia Ricoletti.
Dat kan niet, ze was dood en ze was hier.
Ze is geïdentificeerd door haar eigen man, een paar seconden voordat hij stierf.
Hij had geen reden te liegen. De kans is klein dat hij zich vergist.
De koetsier kent haar ook. Het staat buiten kijf, zij was het.
Ze kan niet op twee plaatsen tegelijk zijn, toch?
Nee, Watson, één plek is strikt de limiet voor de onlangs overledene.
Holmes, zou het een tweeling zijn? - Nee.
Waarom niet? - Omdat het nooit tweelingen zijn.
Emelia was geen tweeling en had geen zussen.
Ze had een oudere broer die vier jaar geleden stierf.
Misschien was het een geheime tweeling.
Een wat?
Een geheime tweeling.
Je weet wel. Een tweeling waar niemand iets vanaf weet.
Dit zou gepland kunnen zijn.
Vanaf de bevruchting? Wat een adembenemend vooruitziende blik van haar.
Het zijn nooit tweelingen, Watson. - Wat is uw theorie dan?
Ter zake nu, wat is uw probleem?
Ik begrijp het niet. - Waarom zo angstig?
Niets heeft uw aanval op mijn karaf gerechtvaardigd
en waarom staat u toe dat een dode vrouw gearresteerd wordt?
Dat is dan het andere kenmerk van belang.
Een bloederige vinger.
Dat kan op verschillende manieren gebeurd zijn.
Inderdaad. Er is nog iets anders.
Dit was er eerst nog niet.
En dat ook niet.
JIJ
Jij. Jij?
Geweer in de mond, kogel door de hersenen.
De achterkant van het hoofd schoon eraf geknald.
Hoe kon hij overleven?
Zij, bedoelt u. - Wat zegt u?
Niet hij, zij. - Ja, natuurlijk.
Ik dank jullie voor deze fascinerende zaak.
Ik stuur wel een telegram als ik hem opgelost heb. Watson.
De schotwond was uiteraard de doodsoorzaak maar er zijn tekenen van tuberculose.
Het is misschien een autopsie waard. We kunnen alle informatie gebruiken.
Wat is hij opmerkzaam, nu papa weg is.
In sommige opzichten ben ik opmerkzaam,
zoals Holmes aardig blind is voor andere.
Echt? - Ja, echt.
Wonderlijk, wat men moet doen om vooruit te komen in een mannenwereld.
Waarom zegt hij dat? - Ga aan het werk.
En Holmes? U hebt nu toch zeker een theorie? - Nog niet.
Dit zijn diepe wateren, Watson. Diepe wateren.
En ik zal nog dieper moeten gaan.
Het duurde een aantal maanden voordat we de draad
in deze vreemde zaak weer oppakten.
En dan onder onverwachte omstandigheden.
Het zijn er nu al vijf, allemaal hetzelfde. Stuk voor stuk.
Stil, alsjeblieft. Dit is een zaak van het grootste belang.
De helling van de ecliptica. Ik moet het zien te begrijpen.
Wat is dat? - Ik weet niet, ik probeer erachter te komen.
Ik dacht dat u alles begreep.
Nee, dat zou zoveel hersenruimte verspillen. Ik specialiseer me.
Wat is er zo belangrijk aan? - Wat is belangrijk aan vijf saaie moorden?
Ze zijn niet saai, vijf mensen dood.
Vermoord in hun eigen huis. Rijst op de vloer
als bij een bruiloft en het woord 'jij' geschreven met bloed op de muur.
Zij is het, het is die bruid. Op één of andere manier is ze terug.
Opgelost.
Je kunt het niet hebben opgelost. - Natuurlijk wel, het is eenvoudig.
De zaak van Mrs Ricoletti, moordenares vanuit haar graf, veelvuldig in de pers beschreven.
Nu vermommen mensen zich zodat hun moorden lijken
op het werk van een geest om zo die imbeciele Scotland Yard te verwarren.
Zo, opgelost.
Ga even bij Mrs Hudson voorbij, ze voelt zich graag betrokken.
Weet u dat zeker?
Natuurlijk, ga nu maar. Watson, ik ben klaar.
Schoenen aan en pak uw hoed. We hebben een belangrijke afspraak.
Is Dr Watson niet verhuisd, een paar maanden geleden?
Dat is zo, is het niet? Tegen wie heb ik dan al die tijd gesproken?
Sprekend uit naam van die imbeciele Scotland Yard,
die stoel is zeker leeg.
Dat is zo, is het niet?
Werkt verrassend goed. Ik dacht dat hij vooruit ging.
Waar ben jij geweest? - Sorry, meneer, ik loop achter op schema.
Kun je nog niet eens een ei koken?
De vuren zijn zelden aangestoken, overal is er stof.
Je hebt mijn laarzen bijna vernietigd bij het modderschrapen.
Als mijn vrouw niet de staf regelde, zou ik zelf eens met je praten.
Waar is mijn vrouw?
Vergeef me, meneer, mevrouw is uit. - Uit? Op dit uur in de morgen?
Ja, wist u dat niet, meneer?
Waar ging ze heen? Ze is altijd weg de laatste tijd.
Niet anders dan uzelf, meneer. - Pardon?
Ik observeer alleen, meneer. - Niemand vroeg je opmerkzaam te zijn.
Pardon, ik bedoel maar dat u bijna nooit meer samen thuis bent, meneer.
Je bent gevaarlijk dicht bij brutaal gedrag.
Ik zal tegen mijn vrouw zeggen dat ze eens met jou moet praten.
Heel goed, meneer. Wanneer gaat u haar zien?
Nu hoor eens... - Bijna vergeten, er is een telegram voor u.
Vergeten? - Nee, ik ben het bijna vergeten.
Wat heb je de hele morgen gedaan? - Lezen in uw nieuwe bundel, meneer.
Beviel het je?
Waarom noemt u mij nooit, meneer? - Ga nu maar.
DR JOHN WATSON
KOM METEEN, ALS HET UITKOMT. ALS HET NIET UITKOMT, OOK KOMEN. HOLMES.
De wat van de wat? - De helling van de ecliptica.
Kom meteen, ik dacht dat het belangrijk is. - Dat is het.
Het is de hellingshoek van de evenaar en het pad van de zon
op het celestiale vlak.
Heeft u geblokt? - Waarom zou ik dat doen?
Om slim te klinken. - Ik ben slim.
Ik begrijp het. - U begrijpt wat?
Ik leid eruit af dat we op weg zijn naar iemand die slimmer is dan u.
Hou je mond.
DE DIOGENES CLUB ABSOLUTE STILTE
Goedemorgen, Wilder.
Is mijn broer hier?
Natuurlijk, meneer. Het is tijd voor het ontbijt.
De vreemdelingenkamer?
Ja, meneer.
Deze heer is mijn gast.
Ah, ja. Dr Watson, natuurlijk.
Heb genoten van The Blue Carbuncle, meneer.
Dank u. Ik vind het fijn dat u het leuk vond.
U bent erg lelijk.
Pardon?
Lelijk, wat u zei over The Blue Fishmonger. Erg lelijk.
Ik ben blij dat u mijn aardappel lekker vond.
Ja. U kunt oefening gebruiken, Watson. Teveel tijd in danslessen gestoken.
Pardon, wat?
Wie de mensheid wil bestuderen, dit is de plaats.
Handig, als je uitdijende achterwerk hier permanent is vastgelijmd.
Goedemorgen, mijn broeder. - Sherlock, Dr Watson.
U ziet er goed uit. - Echt? Ik dacht dat ik er gigantisch uitzag.
Nou, nu u het zegt, deze mate van consumptie
is zeer schadelijk voor uw gezondheid.
Uw hart... - Geen zorgen daarover.
Er is alleen een grote holte waar dat orgaan zou moeten zijn.
Het is een eigenschap van de familie. - Ik was niet kritisch.
Als u zo doorgaat, dan geef ik u nog hoogstens vijf jaar.
Vijf? Wij dachten drie, niet, Sherlock? - Ik neig nog steeds naar vier.
Zoals altijd. Je kijkt, maar je observeert niet.
Let op de verkleuring in het wit van de ogen, de zichtbare ringen vet rond de hoornvliezen.
Ja, zet de gok op drie jaar, vier maanden en elf dagen.
Een weddenschap? - Ik begrijp de afkeuring, Watson,
maar als hij competitie voelt, kan hij vroeg te sterven.
Dat is een risico dat je moet nemen.
U gokt met uw eigen leven? - Waarom niet?
Dat is veel spannender dan gokken met andermans leven.
Drie jaar, als je die plumpudding eet. - Goed.
Ik verwachtte je een paar dagen geleden al, over die Manor House zaak.
Ik dacht dat je misschien wat overvraagd was. - Nee, ik heb het opgelost.
Het was Adams natuurlijk. - Ja, het was Adams.
Moorddadige jaloezie. Hij schreef een artikel voor de Royal Astronomical Society
over de helling van de ecliptica
en las toen een andere die het leek te overtreffen.
Klopt, ik heb het gelezen. - Heb je het begrepen?
Natuurlijk begreep ik het. Het is heel eenvoudig.
Heb je die moorddadige jaloezie begrepen?
Het is niet gemakkelijk voor een grote geest om een nog grotere te aanschouwen.
Heb je mij hier ontboden, alleen maar om mij te vernederen?
Ja. Natuurlijk niet, maar het is verreweg het grootste plezier.
Dan leg mij eens uit waarom je... - Onze manier van leven wordt bedreigd
door een onzichtbare vijand.
Die dagelijks onder ons is.
Deze vijanden zijn overal, onopgemerkt
en niet te stoppen.
Socialisten?
Geen socialisten, dokter. Nee.
Anarchisten? - Nee.
De Fransen? De vrouwenbeweging?
Is er een grote groepering waarover u niet bezorgd bent?
Dr Watson is eindeloos waakzaam. Verklaar je nader.
Nee, onderzoeken.
Dit is mijn vermoeden. Ik heb je nodig om het te bevestigen.
Ik geef je een zaak.
De Schotten. - De Schotten?
Bent u op de hoogte van de recente theorieën over wat bekend staat als paranoia?
Klinkt Servisch.
Een vrouw zal een beroep op je doen. Lady Carmichael, neem haar zaak aan.
Deze vijanden, hoe moeten we ze verslaan als u niets over hun vertelt?
We gaan ze niet verslaan, we zullen van hun verliezen.
Waarom?
Omdat zij gelijk hebben
en wij ongelijk.
Lady Carmichaels zaak, wat is dat?
Wees gerust, het heeft kenmerken van belang.
Ik heb dat nooit gezegd. - Echt wel.
Je hebt het al opgelost, neem ik aan? - In mijn hoofd, ik heb je nodig voor
het loopwerk.
Waarom vertelt u ons niet uw oplossing?
Wat is daar leuk aan?
Doe je het, Sherlock? Ik beloof je een superieure afleiding.
Onder één voorwaarde. Eet nog zo'n plumpudding.
Er is er één onderweg.
Twee jaar, elf maanden en vier dagen.
Nu wordt het echt spannend. Tiktak, tiktak, tiktak.
Dank je, Wilder.
Er is een Mr Melas voor u, Mr Holmes.
Geef mij vijf minuten, ik wil een weddenschap winnen.
Maak er maar liever 15 van.
Tiktak.
Mr Holmes, ik kom voor advies.
Dat is makkelijk verkregen. - En hulp.
Niet altijd zo gemakkelijk.
Er is iets gebeurd, Mr Holmes, iets
vreemds en angstaanjagends.
Dan heeft u geluk.
Geluk? - Dat zijn mijn specialismen.
Dit is veelbelovend. - Holmes.
Vertelt u ons alstublieft wat u zo heeft verontrust.
Ik heb lang nagedacht wat te doen, toen dacht ik eraan dat mijn man
een kennis van uw broer is en dat misschien via hem...
Ik weet niet of dit binnen uw competentie past, Mr Holmes.
Nee?
God help mij, ik denk dat het een zaak voor een priester is.
Wat bedreigt jouw ochtend, mijn lief?
Een krachtig rondje borduren?
Een vermoeiende afspraak met de hoedenmakers?
Ik hoop dat je alleen wat plaagt, Eustace.
Wat is het?
Eustace?
Daniel, Sophie, ga spelen.
Maar mama... - Doe wat ik je zeg, vlug nu.
Eustace, wat betekent dit?
Dood.
Wat?
Het betekent dood.
Niets. Het is niets.
Ik vergiste mij. - Maar schat, je wordt helemaal bleek.
Het is niets.
Heeft u die enveloppe bewaard?
Mijn man heeft hem vernietigd. Er stond niets op, geen naam of adres, niets.
Vertel eens, heeft Mr Eustace tijd in Amerika doorgebracht?
Nee. - Zelfs niet vóór uw huwelijk?
Niet bij mijn weten.
Alstublieft, ga door met uw fascinerende verhaal.
Die gebeurtenis vond afgelopen maandagochtend plaats.
Twee dagen later, op woensdag, zag mijn man haar voor het eerst.
Wie?
Ze komt voor mij, Louisa.
God, help mij. Mijn zonden hebben mij gevonden.
Wie is er voor jou gekomen? - Eustace, je maakt mij bang.
Nou, kijk.
Zie je haar niet?
Nee, ik zie niemand.
Weg.
Je hebt zoveel geheimen voor mij. Is er een ander? Wie heb je gezien?
Zij was het.
Het was de Bruid.
U zag niets? - Niets.
Beschreef uw man... - Niets, tot vanmorgen.
Verdorie.
Waar ben je? Ik ben het.
Wie bent u?
Ik eis dat u spreekt, wie bent u?
Eustace, praat tegen mij. In godsnaam.
Ze is...
Ze is Emelia Ricoletti.
Nee, niet jij.
Nee.
Alsjeblieft.
Deze nacht, Eustace Carmichael,
zul je sterven.
Holmes? - Stil, Watson.
Maar Emelia Ricoletti, de Bruid. - Kent u de naam?
U moet Watson vergeven.
Hij mag graag het overduidelijke benadrukken tot op het manische toe.
Mag ik vragen, hoe het met uw man is?
Hij weigert erover te praten.
Uiteraard drong ik aan op zijn vertrek. - Nee, hij moet blijven waar hij is.
Denkt u niet dat hij in gevaar is? - Nee, iemand wil hem zeker doden,
maar dat is goed voor ons. Je kan geen strik zetten zonder aas.
Mijn echtgenoot is geen aas, Mr Holmes.
Nee, maar dat kan hij zijn als we onze kaarten goed spelen.
U moet direct naar huis gaan. Wij komen met de volgende trein.
Er is geen moment te verliezen, Sir Eustace zal vannacht sterven.
Dat moeten we vast voorkomen. Beslist vermijden.
Broertje nam natuurlijk de zaak aan.
Ik vertrouw op u om de zaak in de gaten te houden,
maar hij mag niet denken dat u voor mij werkt.
Is dat duidelijk, Watson?
U kunt op mij rekenen, Mr Holmes.
U denkt niet... - Ik niet en u ook niet.
U weet niet wat ik wil zeggen.
U wilde suggereren dat een bovennatuurlijk agentschap
in het spel kan zijn. Ik wilde u gaan uitlachen.
Maar de Bruid, Emelia Ricoletti weer. Een dode vrouw die de aarde bewandelt.
U laat mij versteld staan, Watson. - Doe ik dat?
Sinds wanneer heeft u zo'n verbeeldingskracht?
Misschien sinds ik de lezers ervan overtuigde dat een
onprincipiële drugsverslaafde een soort beschaafde held is.
Nu u het zegt, dat was inderdaad indrukwekkend.
U mag er echter van uitgaan dat er geen geesten bestaan.
Behalve die we zelf creëren.
Pardon, wat zei u?
Geesten die we zelf creëren, wat bedoelt u?
Somnambulisme. - Pardon?
Ik slaapwandel, dat is alles. Het komt vaak genoeg voor.
Ik dacht dat u een arts was.
Het hele gebeuren is een boze droom.
Inclusief de inhoud van de enveloppe die u ontving?
Dat is een groteske grap.
Dat is niet de indruk die uw vrouw gaf, sir.
Ze is zenuwachtig, gevoelig voor fantasieën. - Nee.
Pardon, wat zei u? - Ik zei nee, ze is niet zenuwachtig.
Ze is een zeer intelligente vrouw met een bijzondere waarneming.
Mijn vrouw ziet al onheil in een sinaasappelpit.
Uw vrouw ziet waarde waar niemand enige waarde ziet.
Doet ze dat?
Waaruit leidt u dat af, Mr Holmes?
Ze trouwde met u.
Ik neem aan dat ze in staat was een reden te vinden.
Ik doe mijn best doen om vannacht uw leven te redden, maar het zou
nuttig zijn als u uw connectie met de Ricoletti zaak zou uitleggen.
Ricoletti?
Ja. In detail, alstublieft.
Nooit van haar gehoord.
Interessant. Ik zei niet dat ze een vrouw was.
We laten onszelf uit. Ik hoop u morgenvroeg weer te zien.
Dat zult u niet.
Dan ben ik helaas bezig de moord op u op te lossen. Goedendag.
U heeft het geprobeerd.
Zorg dat Lady Carmichael dit krijgt. Bedankt. Goedemiddag.
Wat was dat? - Lady Carmichael slaapt vannacht alleen,
onder het voorwendsel van enorme hoofdpijn. Alle deuren en ramen zullen gesloten zijn.
Denkt u dat het spook, de Bruid,
opnieuw zal proberen Sir Eustace naar buiten te lokken?
Waarom anders de onheilspellende bedreiging? Vannacht zul je sterven.
Hij zal haar toch niet volgen?
Het is moeilijk te zeggen wat hij zal doen.
Schuld vreet aan zijn ziel. - Schuld? Over wat?
Iets uit zijn verleden. De pitten waren een herinnering.
Geen grap? - Helemaal niet.
Die pitten zijn een traditionele waarschuwing voor wraak, afkomstig uit Amerika.
Sir Eustace weet dit maar al te goed,
net zoals hij weet waarom hij gestraft wordt.
Iets van doen met Emelia Ricoletti? - Dat neem ik aan.
We hebben allemaal ons verleden, Watson. Geesten.
Er zijn schaduwen die elk van onze zonnige dagen bepalen.
Sir Eustace weet dat hij een doelwit is. Hij vreest iets meer dan moord.
Hij gelooft dat hij de hel wordt ingesleept door het herrezen lijk van Mrs Ricoletti.
Dat is toch een hoop onzin, niet? - God, ja. Nam u uw revolver mee?
Wat doet dat tegen een geest? - Precies. Nam u het mee?
Ja, natuurlijk. - Dan kom, Watson. Het spel is begonnen.
Bukken, Watson, in hemelsnaam. - Sorry. Kramp.
Brandt de lamp nog? - Ja.
Daar gaat Sir Eustace.
En Lady Carmichael.
Het huis slaapt.
Dit is de langste nacht van mijn leven. - Heb geduld, Watson.
Pas middernacht.
Het is zelden voor ons zo te zitten.
Dat mag ik hopen. Het is moordend voor mijn knieën.
Twee oude vrienden die praten. Oude koeien en zo.
Man tot man.
Een opmerkelijke vrouw. - Wie?
Lady Carmichael.
De andere sekse is uw afdeling, Watson. Ik geloof u onmiddellijk.
U vond haar leuk. Een vrouw met een bijzondere waarneming.
En een opmerkelijk hoge wreef. Ik zag het zodra ze de kamer inliep.
Ze is veel te goed voor hem. - Vindt u?
Nee. U vindt dat. Dat zag ik.
In tegendeel, ik heb daar geen mening over. - Jawel, dat heeft u wel.
Bij het huwelijk sta ik niet stil.
Waarom niet? Wat is er aan de hand?
Dat horloge dat u draagt, er zit een foto in.
Ik ving er ooit een glimp van op. Ik denk dat het van Irene Adler is.
U ving geen glimp op. U wachtte tot ik in slaap viel en keek ernaar.
Klopt.
Dacht u echt dat ik het niet zou opmerken? - Irene Adler.
Een enorme tegenstander, een bijzonder avontuur.
Een heel mooie foto. - Waarom praat u zo?
Waarom wilt u alleen zijn? - Bent u wel in orde, Watson?
Is dat zo'n vreemde vraag? - Van een Weense psychiater, nee.
Van een gepensioneerde legerarts, zeer zeker.
Holmes, zonder ook maar enige concurrentie,
ik ben uw beste vriend. - Dat geef ik toe.
Ik probeer op dit moment een volledig normaal gesprek met u te hebben.
Doe dat alsjeblieft niet. - Waarom moet u alleen zijn?
Als u refereert aan een romantische verwikkeling, Watson, wat ik vrees,
zoals ik al eerder uitlegde, alle emoties zijn mij vreemd.
Het is het vuil in een gevoelig instrument.
De barst in de lens. Ja.
Daar heb je het, ik zei het al eerder. - Nee, ik schreef dat allemaal.
U citeert uzelf The Strand Magazine.
Precies. - Dat zijn mijn woorden, niet de uwe.
Dat is de versie van u die ik presenteer aan het publiek.
Het brein zonder hart. De berekende machine.
Ik schrijf dat alles, Holmes.
De lezers slikken het. Maar ik geloof het niet.
Ik zal uw redacteur schrijven. - Je bent een levende, ademende man.
U leefde een leven, u heeft een verleden. - Een wat?
U moet toch... - Wat?
U weet wel. - Nee.
Ervaringen.
Geef mij uw revolver, ik heb de drang die te gebruiken.
Verdomme, Holmes, u bent van vlees en bloed. U heeft gevoelens, je heeft...
U moet prikkels hebben.
Lieve Heer, ik werd nooit zo graag aangevallen door een moordzuchtige geest.
Als uw vriend, als iemand die zich zorgen om u maakt.
Wat maakte u zo?
Watson.
Niets maakte mij.
Ik maakte mij.
Roodbaard? Goede God.
Wat moeten we doen?
Waarom maken we geen praatje?
Mrs Ricoletti, neem ik aan.
Een mooie nacht voor de tijd van het jaar, nietwaar?
Het kan niet waar zijn, Holmes, het kan niet. - Nee, het kan niet.
Is het afgesloten? - Zoals geïnstrueerd.
Dat was een raam dat brak, niet?
Er is maar één gebroken raam waarover we ons zorgen moeten maken.
Blijf hier, Watson. - Wat? Nee.
Alle deuren en ramen zijn afgesloten. Dit is de enige uitweg, ik heb u hier nodig.
Het geluid was dichtbij. Het moet van deze kant komen.
Blijf hier.
Nee.
U beloofde hem in veiligheid te houden. U beloofde het.
Jij...
Je bent menselijk, dat weet ik.
Dat moet wel.
Het heeft geen zin in het donker te staan.
Uiteindelijk is dit de 19e eeuw.
Vergeet mij niet.
Watson. - Ze is hier. Ze is hier beneden.
Zeg niet dat u uw post verliet. - Wat? Holmes, ze was hier, ik zag haar.
Leeg, dankzij u.
De vogel is gevlogen. - Nee, Holmes, het was niet wat u denkt.
Ik zag haar. De geest. - Geesten bestaan niet.
Wat gebeurde er? Waar is Sir Eustace?
Dood.
U moet uzelf niet de schuld geven.
Nee, u heeft volledig gelijk. - Ik ben blij dat u dat inziet.
Watson is evenzeer schuldig.
Samen hebben we deze zaak verknoeid.
Ik beloofde die man te beschermen, nu is hij dood met een dolk in zijn borst.
Eigenlijk beloofde u zijn moord te onderzoeken.
In het volste vertrouwen dat ik dat niet hoefde te doen.
Kunt u ons iets vertellen, dokter?
Hij werd met aanzienlijke kracht gestoken.
Het is dus een man? - Mogelijk.
Een smal lemmet dus het is denkbaar dat het een vrouw was?
Theoretisch ja, maar we weten wie het was, ik zag haar.
Ik zag de geest met mijn eigen ogen. - U zag niets.
U zag wat u moest zien. - U zei zelf dat ik geen verbeelding had.
Gebruik uw hersens om het onmogelijke te elimineren,
in dit geval de geest en observeer hetgeen overblijft.
In dit geval een oplossing die zo logisch is dat Lestrade het kan bedenken.
Dank je. - Vergeet geesten afkomstig van gene zijde.
Er is maar één verdachte met motief en gelegenheid.
Ze konden gewoon een briefje achterlaten. - Dat deden ze.
Dan de kwestie van het andere gebroken raam.
Welk ander gebroken raam? - Precies. Dat is er niet.
Het enige gebroken raam is dat waardoor Watson en ik binnenkwamen
toch hoorden we daarvoor duidelijk het geluid van...
Wat zei u zojuist? - Pardon?
Over een briefje, wat zei u zojuist?
Dat de moordenaars een briefje achterlieten. - Dat deden ze niet.
Er zit een boodschap vast aan de dolk. U moet het gezien hebben.
Er is geen boodschap. Er was geen boodschap toen ik het lijk vond.
Wat is er?
MIS JE MIJ?
Doe je dat? - Doe ik wat?
MIS JE MIJ?
Waar heb je dat vandaan? - Ik liet het achter op de plaats delict.
Plaats delict? Waar leer je toch die buitengewone uitdrukkingen?
Mis je hem? - Moriarty is dood.
En toch...
Zijn lichaam werd nooit gevonden.
Wat te verwachten is als men een wiskundeprofessor in een waterval duwt.
Pure logica gepaard met louter melodrama.
Jouw leven in een notendop.
Waar leer je toch die buitengewone uitdrukkingen?
Ben je zwaarder geworden?
Je zag mij gisteren nog. Lijkt je dat mogelijk?
Toch zit ik hier. Groter.
Wat zegt dat de meest eminente detective in Engeland?
In Engeland? - Je bent diep gezonken, Sherlock.
Dieper gezonken dan je ooit voor ogen had. Heb je een lijstje gemaakt?
Waarvan? - Alles.
We hebben een lijstje nodig.
Brave jongen.
Ik ben nog niet klaar. - Moriarty ziet dat anders.
Hij probeert mij af te leiden. Mij uit mijn lood te slaan.
Hij is de barst in de lens. De vlieg in de stroop.
Het virus in de data.
Ik moet dit afhandelen.
Als Moriarty herrezen is uit het water van de Reichenbachwaterval,
zal hij jou opzoeken.
Ik verwacht hem.
Daar vreesde ik al voor.
DE DOOD VAN EUSTACE CARMICHAEL
HET WAS MRS RICOLETTI
DE BRUID SLAAT NOGMAALS TOE
BURGGRAAF VAN HUMMERSKNOT DOOD
WIE WORDT DE VOLGENDE?
Hij doet al twee dagen zo.
Heeft hij al gegeten? - Geen kruimel.
De pers staat op springen. Er staan nog steeds journalisten buiten.
Ze staan er al heel de tijd. Ik raak niet van hen af.
Ik zet alsmaar thee voor hen.
Waarom zet je thee voor hen?
Geen idee, ik doe het gewoon.
Hij zei dat er maar één verdachte was, liep toen weg en hij geeft geen verklaring.
Dat is vreemd, want hij houdt daarvan.
Volgens hem kan ik zelfs zoiets eenvoudigs oplossen.
Hij overdreef vast.
Wat is hij aan het doen, denkt u? - Hij is aan het wachten.
Waarop? - De duivel.
Dat verbaast mij niks. Er komt hier van alles over de vloer.
Stuur mij een telegram als er iets verandert.
Alles wat ik te zeggen heb, heb jij al overpeinsd.
Dan sluimert mijn antwoord ook bij jou.
Zoals een kogel.
Het is een gevaarlijke gewoonte om geladen wapens te dragen
in de zak van je kamerjas.
Of ben je gewoon blij mij te zien?
Vergeef mij dat ik mijn voorzorgen neem. - Het tegendeel zou me ontgoochelen.
Uiteraard deed ik hetzelfde.
Je hebt leuke kamers.
Ze ruiken zo
mannelijk.
Je hebt ze al eerder bezocht.
Jij bent altijd weg op je avontuurtjes voor The Strand.
Reist de tekenaar met je mee?
Moet je poseren tijdens je vaststellingen?
Ik weet dat je mijn appartement zesmaal hebt bezocht tijdens mijn afwezigheid.
Natuurlijk weet je dat.
Je hebt trouwens een verrassend comfortabel bed.
Weet je dat stof grotendeels samengesteld is uit menselijke huidcellen?
Het proeft niet hetzelfde, het is beter vers.
Een beetje knapperig.
Ga toch zitten. - Mensen zijn niets meer.
Stof dat wacht om uitgestrooid te worden. Het komt overal terecht.
Bij elke ademhaling danst het in het zonlicht,
al die ter ziele gegane mensen.
Vast en zeker fascinerend. Ga toch zitten...
Mensen kunnen niets schoon houden.
Mag ik dit even afvuren?
Om het schoon te maken.
Inderdaad, genoeg gespeeld.
Om elkaar te doden hebben we geen wapens nodig. Dat is zo onpersoonlijk.
Ga zitten. - Waarom? Wat wil je?
Jij bent hierheen gekomen. - Dat is niet waar, dat weet je.
Wat wil je, Sherlock?
De waarheid.
Dat.
De waarheid is saai.
Je had mij niet op de plaats delict verwacht.
Arme Sir Eustace. Hij kreeg zijn verdiende loon.
Jij kunt hem niet vermoord hebben. - Nou, en?
Doet dat ertoe? Hou ermee op.
Jij geeft niet om Sir Eustace of de Bruid of al de rest.
Slechts één ding in deze zaak vind je interessant.
Ik weet wat jij doet.
De Bruid stak een pistool in haar mond, schoot haar schedel open en herrees daarna.
Onmogelijk, maar ze deed het.
Jij wilt weten hoe.
Hoe? Nietwaar?
Het onbekende zet jouw wereld op zijn kop.
Je probeert mij tegen te houden,
mij af te leiden, mij uit mijn lood te slaan.
Doet dit je niet aan een andere zaak denken?
Is dit niet nog al eens gebeurd?
Dit is niks nieuws onder de zon.
Wat was het ook alweer?
Welke zaak?
Weet je het nog?
Het ligt op het tipje van mijn tong.
Het ligt op het tipje
van mijn tong.
In het belang van Mrs Hudsons behang
herinner ik je eraan dat één foute beweging met je vinger je dood betekent.
Pardon?
Dood is het nieuwe sexy.
Dat haalt alle spinnenwebben weg.
Hoe kan jij nog leven?
Hoe zie ik eruit?
Je mag eerlijk zijn. Kan je het zien?
Je schoot door je brein. Hoe kan je dat overleven?
Ik kan mijn haar erover kammen. - Ik zag je sterven.
Waarom ben je niet dood?
De val is niet dodelijk, Sherlock.
Jij zou toch moeten weten dat het niet aan de val ligt.
Het ligt nooit aan de val.
Het is de landing.
We zijn geland.
Niet nu.
- Je had vast een aangename vlucht?
Een iets kortere verbanning dan we dachten, broederlief,
maar alsnog bevredigend, gezien je overdosis?
Ik moet terug. - Wat?
Ik was er bijna. - Waar heb je het over?
Waarheen teruggaan? Je bent niet ver gekomen.
Ricoletti en zijn afschuwelijke vrouw. Begrijp je?
Natuurlijk niet. Je praat onzin, Sherlock.
Het was een befaamde zaak van 100 jaar geleden.
In mijn geheugen gegrift. Ze leek dood, maar herrees.
Zoals Moriarty? - Door het hoofd geschoten, net als Moriarty.
Je bent net ingelicht. Wij weten het pas. Hij is in hele het land op tv.
En dan? Mycroft heeft vijf minuten geleden gebeld.
Is er vooruitgang? Wat deden jullie?
Wat heb jij gedaan?
Ik ging mijn Geheugenpaleis in.
Ik deed een experiment. Hoe kon ik de zaak oplossen als ik er in 1895 bij was?
Ik had alle aanwijzingen op een rijtje.
Ik was er, alles. Ik was ondergedompeld.
Uiteraard. - Je hebt Johns blog gelezen.
Hoe jullie elkaar ontmoetten.
Het helpt mij soms als ik mijzelf door zijn ogen zie.
Ik ben veel slimmer.
Denk je dat iemand je gelooft? - Hij kan dit echt, ik zag het eerder.
Het Geheugenpaleis is een hele wereld in zijn hoofd.
Ik moet terug.
Het Geheugenpaleis is een geheugentechniek. Ik weet wat het kan doen
en ik weet wat het zeker niet kan.
Misschien zijn er één of twee dingen die jij niet kent.
Dat is zo.
Heb je een lijstje gemaakt?
Je bent zwaarder geworden.
Die jas is nieuwer dan dat kostuumvest. - Hou op.
Maakte je een lijstje? - Waarvan?
Alles, Sherlock. Alles wat je innam.
Zo gaat het niet, hij gaat in trance. Ik zag het hem al doen.
Mijn broer en ik hebben een afspraak sinds die dag.
Waar ik hem ook vind, van een steegje tot een kraakpand,
er is altijd een lijstje.
Dit kan hij niet in vijf minuten hebben ingenomen.
Hij was high voor hij het vliegtuig opstapte. - Hij leek niet high.
Niemand misleidt beter dan een verslaafde.
Ik ben geen verslaafde, maar een gebruiker.
Ik verlicht verveling en verhoog af en toe mijn denkprocessen.
In hemelsnaam, dit is dodelijk. Je zou kunnen sterven.
Gematigd gebruik is normaal niet fataal en onthouding betekent geen onsterfelijkheid.
Wat ben je aan het doen? - Emelia Ricoletti, ik zoek haar op.
Misschien moeten we dat doen.
Ik heb de hoogste toegang tot het MI5-archief.
Daar zoek ik ook.
Wat denk je van MI5-beveiliging?
Dat zou een goed idee zijn.
Emelia Ricoletti, onopgelost. Zoals hij al zei.
Kunnen jullie vijf minuten zwijgen? Ik moet teruggaan.
Ik was er bijna totdat jullie instapten en begonnen te babbelen.
Babbelen? Sorry, hebben we je sessie onderbroken?
Sherlock, luister naar me. - Nee, het zou je aanmoedigen.
Ik ben niet boos op je. - Wat een opluchting.
Ik maakte me echt zorgen. Nee, toch niet.
Ik was er eerder voor je.
Ik zal er weer voor je zijn.
Ik zal er altijd voor je zijn.
Dit is mijn fout.
Het had niets met jou te maken.
Een week in de cel, ik had het moeten weten. - Wat weten?
Dat een eenzame opsluiting in jouw geval, je opsluiten is met je ergste vijand.
In godsnaam. - Morfine of cocaïne?
Wat zei je? - Ik heb niets gezegd.
Toch wel, je zei...
Wat is het vandaag? Morfine of cocaïne?
Wat is het vandaag?
Geef antwoord, verdomme.
Moriarty was hier.
Moriarty is dood.
Ik zat in een vliegtuig.
Een wat? - Jij en Mycroft waren er.
U bent niet uit deze kamers geweest, Holmes.
U heeft geen vin verroerd.
Zeg op. Morfine of cocaïne?
Cocaïne. Een oplossing van 7%.
Wilt u ook eens proberen?
Ik zou wel al die troep in uw bezit uit het raam willen gooien.
Ik zou u dan tegenhouden.
Dan zou ik u er hardhandig aan herinneren,
wie van ons een soldaat is en wie van ons een drugsverslaafde.
U bent geen soldaat, maar een dokter.
Ik ben een legerarts, dus kan ik elk bot in uw lichaam breken en het ook benoemen.
Mijn beste Watson, uw emoties tasten uw beoordelingsvermogen aan.
Nooit bij een zaak.
U beloofde het mij. Nooit bij een zaak.
Dat zei ik vast in één van uw verhalen.
Ik sta graag voor joker voor u.
Ik loop achter u aan als een sufferd,
waardoor u slim lijkt, indien nodig. Maar Godallemachtig,
u zult een hogere standaard nastreven.
Waarom? - Omdat men u nodig heeft.
Wie? Dankzij uw idiote verhalen? - Ja, door mijn idiote verhalen.
Mr Holmes. Telegram, Mr Holmes.
Wat is er? Wat scheelt er?
Het is Mary.
Mary? Wat scheelt er met haar? - Ze is mogelijk in gevaar.
In gevaar? - Geen tijd te verliezen.
Is dat de cocaïne die spreekt?
In welk gevaar kan Mary zijn? Ze bezoekt vast gewoon enkele vrienden.
Kom mee.
Wat is er aan de hand? Kunt u het wel aan?
Voor Mary, natuurlijk. Twijfel daar nooit aan, Watson.
Nooit meer.
Het gaat prima.
Niet die.
Deze.
Waarom? - U bent Sherlock Holmes. Draag die hoed.
Taxi.
Zeg op. Waar is ze?
Zeg mij wat er aan de hand is.
Ouwe trouwe Watson, hoe zouden we de tijd vullen zonder uw vragen?
Zeg mij waar mijn vrouw is, verwaande lul, of ik sla je knock-out.
Holmes, waar is ze?
Een ontheiligde kerk.
Ze denkt de oplossing te hebben en alleen daarom
heeft ze zichzelf in aanzienlijk gevaar gebracht.
Wat een uitstekende vrouwenkeuze.
In godsnaam. - Ik heb hen gevonden.
Wat heeft dit te betekenen, Mary? - Dit is de kern van alles, John.
De kern van de samenzwering.
Lieve hemel, wat is dit voor plek?
Wat doe jij hier in godsnaam? - Ik ben op onderzoek uit.
Mr Holmes heeft mij dat gevraagd.
Holmes, hoe kon u?
Niet hij, maar de slimme.
Deze zaak kon overduidelijk niet alleen gepland zijn.
Volgens mij kreeg Mrs Ricoletti hulp.
Hulp van haar vriendinnen. - Bravo, Mary. De slimme?
Ik dacht dat ik je kwijt was.
Ik dacht dat we elkaar verwaarloosden.
Jij bent het huis uitgegaan. - Ik had het tegen Mary.
Werk jij voor Mycroft?
Hij houdt zijn gekke broer graag in de gaten. - Hij had een spion ter beschikking.
Viel u nooit op dat uw vrouw erg bekwaam is voor een verpleegster?
Natuurlijk niet, want hij weet waartoe een verpleegster in staat is.
Wanneer bedacht u dat? - Nu pas, vrees ik.
Moet lastig zijn, de trage kleine broer zijn.
Tijd om mij te haasten. Genoeg gebabbeld. Concentreren nu.
Ja, goed. Waar gaat dit allemaal over?
Wat willen ze bereiken? - Waarom gaan we dat niet uitzoeken?
Het spijt mij. Ik kan nooit een gong weerstaan.
Of een vleugje drama. - Ik had dat nooit geraden.
Maar het lijkt erop dat u mijn enthousiasme hieromtrent deelt.
Excellent.
Voortreffelijk theater.
Ik bejubel het spektakel.
Emelia Ricoletti schoot zichzelf dood,
keerde daarna blijkbaar terug uit het graf en vermoordde haar man.
Hoe deed ze dat?
Laten we de gebeurtenissen doornemen.
Mrs Ricoletti vangt ieders aandacht op een heel efficiënte manier.
Jij.
Jij?
Of ik?
Ze stopt één revolver in haar mond,
terwijl ze met de andere in de grond schiet.
Een medeplichtige besproeit de gordijnen met bloed
en zo is de verschrikte menigte beneden getuige van haar zelfmoord.
Een surrogaat lijk, dat goed gelijkt op Mrs Ricoletti,
neemt haar plaats in en gaat naar het lijkenhuis.
Een kliederige zelfmoord die weinig interesse wekt bij Scotland Yard.
Ondertussen glipt de echte Mrs Ricoletti ervandoor.
Nu komt het echt slimme gedeelte.
Mrs Ricoletti overtuigde een taxichauffeur, iemand die haar kent,
om haar man te onderscheppen bij zijn favoriete opiumkeet.
Het perfecte toneel voor een perfect drama.
Wie ben je? Wat wil je?
Emelia?
Een perfect positieve identificatie.
De wijlen Mrs Ricoletti was opgestaan uit het graf en
een beetje vakkundig aangebracht make-up
en je hebt niets minder dan de toorn een wraakzuchtige geest.
Er moest nog maar één ding gedaan worden.
Gauw nu. Geen tranen.
Wat nog moest gebeuren was, Mrs Ricoletti in de plaats leggen
van het lijk in het lijkenhuis.
Mocht iemand deze keer haar proberen te identificeren
zou het zeker zij zijn.
Maar waarom zou ze dat doen? Sterven om een punt te maken?
Iedere grote zaak heeft martelaren.
Iedere oorlog heeft zelfmoordopdrachten en vergist u zich niet, dit is oorlog.
De ene helft van het menselijk ras in oorlog met de andere helft.
Het onzichtbare leger fladdert aan onze elleboog,
onderhoudt onze huizen, brengt onze kinderen groot.
Genegeerd, betutteld, miskend.
Nog geen stem toegestaan.
Maar een leger niettemin, klaar om op te rijzen voor de goede zaak.
Om een onrechtvaardigheid, zo oud als de mensheid recht te trekken.
Ziet u, Watson, Mycroft had gelijk.
Deze oorlog moeten we verliezen.
Zij was stervende.
Wie? - Emelia Ricoletti.
Er waren duidelijke tekenen van tuberculose. Ik betwijfel of ze lang zou blijven leven.
Dus besloot ze om haar dood nuttig te maken.
Ze was reeds vertrouwd met de geheime verenigingen van Amerika.
Ze kon bouwen op hun methodes van vrees
en intimidatie om publiekelijk, heel publiekelijk,
Sir Eustace Carmichael te confronteren met de zonden uit zijn verleden.
Hij kende haar in de VS.
Beloofde haar alles. Huwelijk, een positie.
Toen gebruikte hij haar
en liet haar vallen.
Liet haar alleen en berooid achter.
Hooper.
Holmes.
Voor de goede orde, Holmes,
ze hield mij niet voor de gek.
Waarom noemt u mij nooit, meneer?
Emelia dacht dat ze geluk zou vinden bij Ricoletti,
maar hij was ook een bruut.
We waren bevriend met Emelia Ricoletti.
U heeft er geen idee van hoe die bastaard haar behandelde.
Maar de bruid, Holmes, we zagen haar.
Dat is juist, Watson.
Het geluid van brekend glas?
Geen raam, gewoon een oude theatertruc.
Het kan niet waar zijn, Holmes,
het kan niet. - Nee, het kan niet.
Het heet Peppers Ghost.
Een eenvoudige weerspiegeling in glas van een levende, ademende persoon.
Hun enige fout was het breken van het glas toen ze het verwijderden.
Kijk om je heen.
Deze ruimte is vol bruiden.
Toen zij eenmaal herrezen was, kon iedereen haar zijn.
De wrekende geest.
Een legende om terreur te zaaien in het hart van iedere man met slechte bedoelingen.
Een spook om die ongestrafte bruten te belagen
wier afrekening al te lang op zich laat wachten.
Een bondgenootschap van wraakgodinnen staat op.
De vrouwen die ik...
We belogen, verraadden.
De vrouwen die we negeerden en kleineerden.
Als het idee eenmaal bestaat, kan het niet meer teniet worden gedaan.
Dit is het werk van een doelbewust persoon.
Iemand die uit goede bron de mentale wreedheid van Sir Eustace kende.
Het duistere geheim,
verstopt voor allen behalve voor haar beste vriendinnen,
inbegrepen Emelia Ricoletti.
De vrouw wier man haar al die jaren onrecht aandeed.
Als men de geest negeert,
is er slecht één verdachte.
Is het niet zo, Lady Carmichael?
Eén klein detail echter vind ik niet logisch.
Waarom huurde u mij in om een moord te voorkomen
die u van plan was te begaan?
Dat is niet logisch.
Natuurlijk is het niet logisch. Het is niet echt.
Koekoek.
Nee, niet jij.
Jij kunt het niet zijn.
Kom op, ernstig nu. De kostuums, de gong?
Als een misdadig meesterbrein,
we hebben niet echt gongs of speciale uitrustingen.
Wat is er in hemelsnaam aan de hand?
Is dit al dwaas genoeg voor je?
Gothisch genoeg? Gek genoeg, zelfs voor jou?
Het is niet logisch, Sherlock,
omdat het niet echt is.
Niets. - Waar heeft hij het over?
Dit is allemaal in je geest.
Sherlock?
Holmes.
Je droomt.
Droomt hij?
En daar is hij. We dachten even dat we je kwijt waren.
Mag ik vragen, is het dat wat je bedoelt met gecontroleerd gebruik?
Mrs Emelia Ricoletti, ik moet weten waar ze begraven werd.
Wat, 120 jaar geleden? - Ja.
Het zou weken duren om het te vinden, als die papieren al bestaan.
Zelfs met mijn middelen. - Gevonden.
Ik snap het niet. Hoe is dit relevant?
Ik wil weten of ik gelijk had, om zeker te zijn.
Je bedoelt hoe Moriarty het deed? - Ja.
Niets was echt, het gebeurde in je hoofd.
Mijn onderzoek was fantasie. De moord gebeurde precies zoals ik uitlegde.
De steen werd opgericht door vriendinnen.
Ik weet niet wat je hier denkt te vinden. - Ik moet proberen.
Mrs Ricoletti is hier begraven, maar wat gebeurde er met de andere?
Het lijk dat haar verving na haar zogenaamde zelfmoord?
Ze hebben het natuurlijk verplaatst. - Maar waarheen?
Niet hier.
Dat is precies wat ze gedaan moeten hebben. De samenzweerders hadden iemand binnenin.
Ze vonden een lijk zoals Molly een lijk voor mij vond, toen...
Daarover hoeven we niet opnieuw te beginnen, toch?
Ga je dit echt doen?
Daarom kwamen we hier. Ik moet het weten.
Gesproken als een verslaafde.
Dit is belangrijk voor mij. - Nee, je wilt opnieuw scoren.
John... - Moriarty is terug.
We hebben een zaak. We hebben een echt probleem, op dit moment.
Dat doen we hierna. Laat mij dit gewoon doen.
Iedereen laat je altijd doen wat je wilt. Zo raak je in die toestand.
John, alsjeblieft... - Ik doe niet meer mee, Sherlock. Niet meer.
Als je klaar bent om te werken, bel je maar.
Ik neem Mary naar huis. - Wat?
Mary brengt mij naar huis. - Beter.
Hij heeft gelijk, weet je? - En dan?
Hij heeft altijd gelijk. Het is vervelend.
Wil je mij helpen?
Cherchez la femme.
Hemeltje.
De kist is leeg.
Ze moeten het eronder begraven hebben.
Ze moeten het onder de kist begraven hebben.
Pech, Sherlock.
Misschien deden ze iets anders met het lijk.
Nee, meer dan waarschijnlijk.
In ieder geval, het was lang geleden.
We hebben dringendere zaken te doen, broertje.
Moriarty? Terug uit de dood?
Vergeet mij niet.
Dit?
Ik snap het.
Nog niet wakker blijkbaar?
Te diep, Sherlock. Veel te diep.
Gefeliciteerd, je zult de eerste in de geschiedenis zijn
die begraven wordt in zijn eigen Geheugenpaleis.
Het is allemaal een beetje melodramatisch, nietwaar?
Voor ons?
Helemaal niet.
Wat ben je?
Je weet wat ik ben.
Ik ben Moriarty. De Napoleon van de misdaad.
Moriarty is dood. - Niet in je geest.
Daar zal ik nooit dood zijn.
Ooit noemde je jouw brein een harde schijf.
Zeg goedendag tegen het virus.
Zo eindigen we, jij en ik.
Altijd hier, altijd samen.
Je hebt een fantastisch brein, Moriarty.
Ik bewonder het.
Ik geef toe dat het zelfs gelijk kan zijn aan dat van mij.
Ik ben ontroerd.
Ik ben vereerd.
Als het op het punt komt van een ongewapende strijd
aan de rand van de afgrond
zul je kopje onder gaan, kleintje.
Je denkt dat je zo groot en sterk bent, Sherlock.
Niet met mij.
Ik ben je zwakte.
Ik houd je eronder.
Iedere keer als je struikelt, iedere keer dat je faalt,
als je zwak bent,
ben ik aanwezig.
Nee, probeer het niet tegen te gaan.
Blijf liggen en verlies.
Gaan we er samen over?
Het moet samen zijn, niet?
Op het eind is het altijd alleen maar jij en ik.
Professor, wilt u weggaan van bij mijn vriend?
Ik geloof dat hij uw aandacht een beetje vervelend vindt.
Dat is niet eerlijk, jullie zijn met twee.
We zijn altijd met twee. Lees je The Strand niet?
Op de knieën, professor.
Handen achter het hoofd.
Bedankt, John.
Sinds wanneer noem je mij John?
Je zou raar staan kijken. - Nee, hoor.
Tijd om wakker te worden, Sherlock.
Ik vertel verhalen. Ik weet wanneer ik er in één zit.
Natuurlijk. Natuurlijk weet je dat, John.
Hoe is hij? De andere ik op die andere plek?
Slimmer dan hij eruit ziet.
Verdomd slim, dan.
Verdomd slim.
Waarom lopen jullie twee niet weg, in godsnaam?
Brutaal.
Ergerlijk.
In feite, zou je het erg vinden? - Helemaal niet.
Het was mijn beurt. - Zeker.
Hoe denk je wakker te worden?
Ik zou denken, zo.
Ben je zeker?
Tussen ons, John, ik overleef een val altijd.
Maar hoe?
Elementair, mijn beste Watson.
Mis je me? - Sherlock, ben je in orde?
Ja, natuurlijk. Waarom niet?
Je had waarschijnlijk een overdosis. Je moet naar het ziekenhuis.
Geen tijd.
Ik moet nu naar Baker Street. Moriarty is terug.
Ik hoop het bijna, als het je hiervan kan redden.
Dat heb ik nu niet nodig. Ik heb het echte spul.
Ik moet aan het werk. - Sherlock...
Beloof me...
Wat doe je hier nog?
Moet je je niet verontschuldigen of zo? Zoals het een grote broer past?
Dr Watson.
Zorg voor hem.
Alsjeblieft.
Sherlock, wacht even en leg het uit. Leeft Moriarty?
Ik zei nooit dat hij leefde. Ik zei dat hij terug was.
Dus hij is dood? - Natuurlijk is hij dood.
Hij schoot zijn hersenen kapot. Niemand overleeft dat.
Ik had een overdosis nodig om het te bewijzen.
Moriarty is dood. Zonder twijfel.
Maar belangrijker, ik weet precies wat hij hierna zal doen.
Vliegende machines, die telefoon uitvindsels?
Wat voor gekke fantasie is dat?
Het was gewoon mijn voorstelling van de toekomstige wereld
en hoe jij en ik erin zouden passen.
Van een druppel water zou een logicus
de mogelijkheid van een oceaan of een Niagara afleiden.
Of een Reichenbach?
Heb je aantekeningen gemaakt van de zaak? - Ja.
Maak er één van mijn zeldzame mislukkingen van, goed?
Natuurlijk.
Het avontuur van...
Het Onzichtbare Leger.
Het Bondgenootschap van Wraakgodinnen?
Het Monsterachtige Regiment?
Ik dacht eerder aan De Afschuwelijke Bruid.
Een beetje luguber. - Het zal verkopen.
Er zitten ook echte moordenaars in.
Jij bent de deskundige. - Wat je eigen verhaal betreft,
ben je zeker dat het nog steeds maar een 7% oplossing is die je gebruikt?
Ik denk dat je de dosis verhoogd hebt.
Misschien heb ik wat gemorst.
Maar misschien komen zulke dingen van pas.
In elk geval weet ik dat ik mij thuis zou voelen in zo'n wereld.
Ik niet, denk ik. - Ik betwijfel het.
Maar ik wist altijd al dat ik een man van een andere tijd was.
Vertaling: Sherlock Team www.addic7ed.com